Onlangs zijn we bij een klant samen aan de slag gegaan met de directie en het middenkader om verzuim terug te dringen.

Een mooie uitdaging, maar niet onmogelijk.

We zagen dat HR tot over hun oren in de waan van de dag zat. Niet voldoende ruimte om naast mensen te gaan zitten. Laat staan het goede gesprek te voeren.

En daar konden we het verschil maken.
Niet met beleid, maar met aandacht.

We praten te vaak over verzuimgedoe.
En te weinig over mensen die vastlopen.

Maar hoe zijn ze in 4 maanden van 7% naar 4% gegaan?

We leerden teamleiders luisteren in plaats van controleren. Het gesprek met aandacht te voeren en het lef om belangrijke vragen durven te stellen.

Niet: “Ben je ziek?”
Maar: “Wat maakt je ziek?”

Klein verschil in woorden, groot verschil in gedrag.
En dat verschil bepaalt wat er morgen gebeurt.

Of iemand terugkomt, of verdergaat.
Of misschien zelfs eindelijk lucht krijgt.

Want als iemand zich gehoord voelt, verandert alles.

De toon van het gesprek.
De richting van het proces.
De houding van het team.

We hielpen leidinggevenden kijken naar wat wel kan. Verder dan het protocol. Met nieuwsgierigheid en aandacht als strategie, niet als bijzaak.

Geen toverformule of trucjes.
Gewoon menselijkheid met structuur.

Want genezen kunnen we niet.
Maar iemand horen en zien, dat kunnen we wel.